Historisch en genetisch onderzoek Marron in Suriname en Frans Guyana.
Hoewel de geschiedenis van de Marrons gekenmerkt wordt door interactie tussen verschillende groepen, behoeven de claims over bloedlijnen en herkomst uit Noord-Amerika (Kentucky/Mississippi) enige nuance op basis van historisch en genetisch onderzoek.
Genetisch onderzoek toont aan dat Surinaamse Marrons, inclusief de Saramaccaners, hun Afrikaanse erfgoed in zeer hoge mate hebben behouden.
Afrikaans DNA: Onderzoek uit 2018 en 2022 bevestigt dat de Marrons in Suriname en Frans-Guyana hun Afrikaanse genetische erfenis voor ongeveer 98 procent hebben bewaard. Dit is een van de hoogste percentages onder Afro-Amerikaanse gemeenschappen in de Amerika’s.
Vermenging:
Hoewel er historisch contact en samenwerking was met Inheemse volken (zoals de Arowakken en Caraïben) in het binnenland, leidde dit in Suriname minder vaak tot grootschalige genetische vermenging dan in andere regio’s. De Saramaccaners zijn hierin niet uniek; ook andere stammen zoals de Ndyuka vertonen deze hoge mate van Afrikaanse continuïteit.
Herkomst en de “Noord-Amerikaanse” connectie.
De claim over schepen uit Kentucky en Mississippi die Marrons naar Zuid-Amerika brachten, komt niet overeen met de gedocumenteerde geschiedenis van de Surinaamse Marron-stammen:
Directe import: De voorouders van de zes Surinaamse stammen (Saamaka, Ndyuka, Matawai, Kwinti, Paamaka en Aluku) werden door de Nederlanders en Britten rechtstreeks uit West- en Centraal-Afrika naar Suriname gebracht in de 17e en 18e eeuw.
Verschil met de VS:
In de Verenigde Staten bestonden ook Marron-gemeenschappen (bijvoorbeeld in de Great Dismal Swamp), maar deze groepen staan historisch los van de vorming van de stammen in de jungle van Suriname. Er is geen bewijs voor een grootschalige migratie van Marrons uit de zuidelijke staten van de VS naar het binnenland van Suriname tijdens de vormingsperiode van de stammen.
Black Loyalists: Een uitzondering in de regio zijn de “Black Loyalists” die na de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog naar de Caraïben (zoals de Bahama’s of Jamaica) trokken, maar dit betrof geen vestiging die ten grondslag lag aan de zes Marron-stammen in Suriname.
De rol van Inheems bloed
In tegenstelling tot de Surinaamse Marrons, hebben Marron-groepen elders in de Amerika’s (zoals de Jamaicaanse Marrons) wel een significant aandeel Inheems DNA, afkomstig van de oorspronkelijke Arawak-bevolking van die eilanden. In Suriname bleven de Marrons en Inheemsen grotendeels gescheiden groepen met eigen woongebieden, hoewel zij wel materiële cultuur en kennis van het woud deelden.
PSA